Tayfun Timoçin

KARASİNEK  Sabahları, gündoğumu saatlerinde, bir önceki günden içeri girip kalmış ve sinsi planlar kurarak hayatınızı karartmaya niyetli bir karasinek çıkar ortaya. Uykunun en tatlı yerinde kulağınızın dibinden geçer vızıldayarak. Sanki bir savaş uçağı pike yapmış, kulağınıza bomba bırakıp yükselmiştir tekrar. Uykunun bile engelleyemediği ani bir el hareketiyle bu hava saldırısını def etmek istersiniz. Bir süre ses çıkmaz. Yeniden uykunun mutlu kollarına bırakırsınız kendinizi. Zaten, alarmın çalmasına bir saat kadar kalmıştır ve kalkıp yeni güne hazırlanacağınız için, tek başınıza kalabildiğiniz tek yer olan uykunun şefkatli kollarında geçireceğiniz son saate iyice sarılırsınız.  Dalarsınız yeniden uykuya.  Fakat hava saldırısı, gözü kapalı verdiğiniz o şiddetli reflekse rağmen def olmamıştır, olmaya da niyeti yoktur. Yeniden başlar. Bir pike daha yapar. Nedense tam kulağınıza yapar bunu. Bu kez gözünüz açılır. Hain sineği ararsınız. Alarmın çalmasına 45 dakika vardı...

(Facebook'ta paylaşmıştım bunu. Buraya da alayım dedim.) Biliyorsunuz, NASA'NIN DÜNYA DIŞI YAŞAM BULDUK, ÇOK ÖNEMLİ ŞEYLER AÇIKLAYACAĞIZ açıklaması, tesadüf bu ya , ABD ve dünyadaki Wikileaks depreminin hemen ardından gelmişti.ABD bunu çok yapar. (Türkiye'de de çok yapılır.) Bir gündemden kurtulmak istiyorsan, saçma da olsa daha önemliymiş gibi başka bir şey yarat. Bulamazsan, git acayip bir şey yap! Şöyle yazmışım o gün: SANKİ: Wikileaks belgelerinin, ABD'nin iç yüzüne ışık tutup, ışık tuttuğu yerlere ait çok sigara içmiş akciğer kıvamında pislik görüntüleri her yana saçılınca tepedeki birileri, heyec an ve panikle, " Ulan çabuk bir şey bulup gündem yaratın. Aman gözler üzerimizde, bu kez hiçbir kuleye uçak falan dürtmeyin. Bu insan denen canlı tuhaftır, olmayana ergimeye bayılır. Uzay deyin, canlı deyin.. Bulun bi şey de bizi unutsunlar. Çabuk! " dedi.  Bunun üzerine bu dünyanın insanlarını uyutma eylemini, başka dünyaları araştırmayı sürdüren NA...

Baştan sona büyük keyif alarak okuduğum ve yazarın söylemek istediğine ve söyleyiş tarzına sadık kalmaya gayret ederek çevirmeye çalıştığım bu kitabı çok seveceksiniz. Yazarın, Ataköy Marina Yacht Club yayınları arasından çıkan “Buz” adlı kitabını okuduğumda, yeni kitabını okuyacağım günü iple çekmeye başlamıştım. Çünkü Tristan Jones, deneyimleri tartışılmaz bir denizci olmasının yanında, muhteşem bir anlatıcı. Dünya denizcilik öyküleri edebiyatının önde gelen isimlerinden. İyi bir anlatıcı olmasının kökeninde yatanlardan biri, kimsenin yaşamadığı kadar çok ve farklı deniz deneyimleri yaşamış olmasının yanında, iyi bir okur olması da yatıyor. Dünyanın hangi köşesine giderse gitsin, o köşedeki kütüphaneyi mutlaka ziyaret eden, ziyaret ettiği ülkenin insanları, tarihi, coğrafyası, kültür birikimi, arkeolojisi, vs. hakkında bilgi edinen, sonra da edindiği bu bilgileri kendi okuruna ustalıkla aktaran gerçek bir yazar. Kimileri, Tristan Jones’in anlattığı her öyküyü, ya anlatt...

Böbreğimde taş, Yüreğimde sen... Nasıl bir sancı bu Bir bilsen...

(Mudanya Gazetesi'nden ) Neden boş şişeleri severim? Satıp zengin olmak için mi? Yok canım!.. Boş şişeler çok şey ifade ederler de ondan… Boş şişeler… “Bitmiş”leri anlatır örneğin. Bitmiş ve muhtemelen tadı damağımızda kalmış… “Keşke biraz daha olsa” dediğimiz… “Bitmeseydi” dediğimiz. Ama, kıyamayız ya hani… Bitenlerin ardından saklamak isteriz birşeyleri… Boş şişeler, bitenlerin ardından… Belki de gidenlerin ardından saklanan “giz”lerdir işte… Boş şişeler yalnızlık… Boş şişeler kalabalık… Boş şişeler neşe, gırgır, şamata… Boş şişeler keder, hüzün dibine kadar… Hepsi ayrı bir hikâye… Evler gibi. Ama boşlar ya… Yeni şeyler doldurmaya müsait. “Dünle beraber gitti cancağızım… Ne kadar söz varsa düne ait, Şimdi yeni şeyler söylemek lazım.” Belki doldurur, yeniden içer… Belki yeniden, kendimizden geçeriz… Boş şişelerin içine mesaj yazıp denize atabilir… Bekleyebiliriz. Neyi beklediğimizi bilmeden… Ama umut ederek. Ve hatta özleyerek. Neyi özlediğimizi bilmeden. Göremediğimiz ufukların...

(Mudanya Gazetesi'nden) Çok rahatsızım… Çok rahatsızız… Kendi adıma, işimi yapmayı, işimden çıkıp ailemle dışarıda gezmeyi, örneğin bir sergiye gitmeyi, ardından çok pahalı olmayan bir yemek yemeyi, dostlarla oturup son okuduğum kitap, son izlediğim film üzerinde konuşmayı, üye olduğum derneklerin lokalinde diğer dostlarla toplanıp ülkeyi nasıl ileri uygarlıklar seviyesinde tutmamız ve nasıl diğer ileri ülkelere örnek olabilecek çalışmalar yapabiliriz diye düşünmeyi, ülkemdeki yeni icatları, yeni araştırmaları takip etmeyi, uluslararası arenada kazanılmış Türk başarılarıyla gurur duymayı… Yani ne bileyim… Normal bir insanın yapmak isteyebileceği şeyleri yapmak, refah içinde yaşamak, refah içinde yaşayamayan vatandaşlarımın da aynı refaha ulaşması için çabalamak istiyorum işte! Ama olmuyor! Borçla dünyaya geliyoruz. Annemiz, babamız geçim sıkıntısından sürekli birbirlerine girdikleri, bizimle oynayacak, ilgilenecek zaman bulamadıkları için daha çocukluktan eksik ve ezik yetişiyoru...

Doktordan çok temiz araba... Öğretmenden hiç kullanılmamış biftek bıçağı... Ninemden az kullanılmış kürdan seti... Sultan IV.Murad'dan gün yüzü görmemiş yasaklar... Dante'den ilahi skandal... Bush'tan çıkılmamış haçlı seferi... Kullanıma hasır şapka... Türk kâşiflerin kendileri tarafından bile bilinmeyen keşifleri... Evliya Çelebi'den sizin eve ziyaret... Tavşandan alınmamış intikam... Kaplumbağadan bomba gibi yanıt... Pamuk Prenses'ten Hallac-ı Mansur'a beleş... Rapunzel'in "rüyamda pipi gördüm" adlı son albümü... Etiler'de sahneye çıkan Kırık Haramiler'den hediye şarkı... İkinci Cumhuriyetçi'den tükenmiş kalem... ve Bakkaldan fütüristik derleme...